Stanisław Grekowicz – absolwent UJ, legionista, uczestnik wojny z Rosją Sowiecką, podczas II wojny światowej żołnierz AK


Stanisław Grekowicz – absolwent UJ, legionista, uczestnik wojny z Rosją Sowiecką, podczas II wojny światowej żołnierz AK. Brał udział w bitwie pod Rokitną 13 czerwca 1915. W roku 1944 aresztowany i zesłany na Sybir, po powrocie podjął pracę jako nauczyciel w szkole w Pszczelej Woli.

Urodził się w 1892 roku w Warszawie w rodzinie drobnych ziemian. Po zdaniu matury rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a później specjalizację w rolnictwie tropikalnym w Paryżu – w 1914 roku porzucił jednak dalszą edukację na rzecz wstąpienia do Legionów Polskich. Dołączył do oddziału Byliny, brał udział w bitwach w Karpatach oraz w słynnej szarży pod Rokitną. Z atakujących w szarży 64 ułanów znalazł się wśród zaledwie sześciu, którzy powrócili z bitwy. W walkach z Rosją uczestniczył jako kapral, a następnie podporucznik i porucznik II Pułku Ułanów. Jako żołnierz IX Pułku Ułanów Małopolskich brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w kampanii na Małopolsce oraz na Wołyniu. Początkowo walczył jako porucznik szwadronu rotmistrza Borkowskiego, a  po śmierci rotmistrza został jego następcą i dowodził szwadronem. Za zasługi podczas wojen został uhonorowany Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.

Grekowicz w mundurze legionisty. Źródło: Strzyżewickie Towarzystwo Regionalne

 

W okresie międzywojennym mieszkał na Wołyniu, później we wsi Hruszwica. W 1920 roku ożenił się z Wandą Kadłubiską. W 1939 roku wraz z rodziną przeniósł się do centralnej Polski, w okolice Kurowa, chcąc uniknąć aresztowania przez NKWD. W czasie II wojny światowej dołączył do żołnierzy Armii Krajowej. W 1944 roku został internowany i zesłany do obozu w głąb ZSRR – początkowo przebywał w obozie w Riazaniu, następnie w Griazowcu. Po powrocie z zesłania, w 1948 roku podjął pracę jako właściciel gospodarstwa i nauczyciel w szkole rolniczo-pszczelarskiej w Pszczelej Woli, gdzie cieszył się dużą sympatią wśród uczniów ze względu na swój charakter, poczucie humoru i wiedzę o świecie. Interesował się literaturą, był miłośnikiem Sienkiewicza, potrafił posługiwać się kilkoma językami. W 1951 r. został jednak zwolniony z pracy przez władze komunistyczne ze względu na niewłaściwe pochodzenie oraz poglądy. Resztę życia spędził w Warszawie. Zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona – po 11 latach choroby, w 1965 roku, zmarł. Jego grób znajduje się na cmentarzu przy ul. Wałbrzyskiej w Warszawie.

Źródło: Strzyżewickie Towarzystwo Regionalne

 

Źródła:

Strzyżewickie Towarzystwo Regionalne

Maria Grekowicz-Rakowska, Wspomnienie. Gazeta Stołeczna nr 159, wydanie z dnia 10/07/1999NEKROLOGI, str. 13

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *