W 1837r. w Królestwie Polskim został wydany zakaz wstępu bartnikom do lasu i nakaz usunięcia barci


W średniowieczu bory bartne były nieznaczne obszarowo. Jednak w miarę wycinania lasów coraz trudniej był znaleźć odpowiednie drzewo, stąd też bartnicy zaczęli wędrować w głąb puszczy, porzucając stare, nieprzydatne drzewa. Ze względu na czynniki ekonomiczne, dla barci było coraz mniej miejsca w dawnych puszczach. Od połowy XVI w. zaczęła się też zmniejszać liczba bartników. W XVIII w. formalna liczebność bartników nie ulegała zbytniemu zmniejszeniu w stosunku do poprzedniego wieku. Natomiast w rzeczywistości tylko nieliczni nadal prowadzili gospodarstwa bartne. Większość zachowywała jedynie pozory, aby utrzymać dawne przywileje. W XIX w. istniały skupiska barci w kilku miejscach, ale wydano zakaz dziania nowych. Było to podyktowane troską o stan lasu, gdyż dzianie barci niszczyło najlepsze drzewa. Z czasem zakaz ten złagodzono i pozwolono prowadzić hodowlę w drzewach, które były nieprzydatne.

Więcej nowych ciekawostek znajdziecie na naszym facebookowym fanpage’ u https://www.facebook.com/polskieslonce lub na naszej stronie https://polskieslonce.pl/.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *